«مصائب شیرین» روایت غرورها و هویتهایی است که دیده نشده، انکار میشوند! قهرمانهایی که در مرز تناقض معنیداری زندگی میکنند و برای اثبات خود در پی دلیل هستند. این فیلم متعلق به دورانی از فیلمسازی علیرضا داوودنژاد است که او در پی رسیدن به سینمایی خاص، شخصی و کم هزینه بود، جایی که بیشتر بازیگران اعضای خانواده او بودند و جنس قصهها نیز با توجه به همین ویژگی نوشته میشد.
سینمای این دوره داوودنژاد را میتوان سینمایی «پیک نیک»ی و سرخوشانه دانست که او در آن با سینما زندگی میکند، آثاری نظیر «مصائب شیرین»، «بچههای بد» و... حاصل این دوره از هنر فیلمسازی اوست. او که با «نیاز» آغاز کرد و با این جنس سینما به اوج خلاقیت و بلوغ سینمایی خویش دست یافت بعدها دچار تغییر مشخصی در سبک فیلمسازی خود شد و به ساخت آثاری دست زد که بیشترین هدفش ماندگاری در سینما بود. «داوودنژاد»ی که «هشت پا»، «هوو» و ... را میسازد فقط نشانههای بقاء در سینما را در خود دارد، او که زمانی در پی دغدغههای متعالی و پیشرو در سینمای ما بود این روزها به نشانهای برای بقاء تبدیل شده است. جنس زمانه و اقتضاء غالب آن داوودنژاد را نیز به مردی از همین جنس تبدیل کرده و امیدواریهایی که زمانی با آثاری نظیر «مصائب شیرین» به وجود آمده روز به روز در او کمرنگتر میشود.
مصائب شیرین در نشست ماهانه «نور، صدا، دوربین، خنده» به نمایش درآمد.