تاريخ انتشار: 4 شهریور 1396 ساعت 21:13

سایه روشن تاریخ طنز ادبی ایران

نشست ادبی حوزه هنری قزوین با حضور مجید بالدران به تحلیل بررسی کتاب «سایه‌روشن تاریخ طنز ادبی ایران» اختصاص یافت.

مجید بالدران در این نشست گفت: نام آوران طنز پرداز همواره در سرزمین ایران وجود داشته‌اند و در طول تاریخ، قزوین زادگاه چهره‌هایی شاخص در این زمینه بوده است.

 وی افزود: به نظرم کتاب «سایه‌روشن تاریخ طنز ادبی ایران» به خوبی توانسته به این بخش از فرهنگ و ادبیات ایران بپردازد. نویسنده به زیبایی تعریف دقیقی از طنز ارائه داده و انواع شوخی و طنز را به چهار دسته تقسیم کرد:

1)شکرخند 2)زهرخند 3)نیش خند 4)اندوه خند

نویسنده در فصل اول به پیشینه تاریخی طنز پرداخته و معتقد است که شوخی‌های ایرانیان باستان بسیار حکیمانه و ادبیانه بوده است. این در حالی است که طی هزاره گذشته این ادبیات دچار دگرگونی شده است.

در فصلی از کتاب «سایه روشن تاریخ طنز ادبی ایران» زبان طنز مولانا مورد بررسی قرار گرفته است، برخی حکایات مولانا به زبان طنز اما خارج از چارچوب های مرسوم اخلاقی طرح شد که اتفاقا دارای نتایج بلندی است.

نه مولانا و نه مخاطبانش کسانی نبودند که او مجبور شده باشد با این زبان با آنان سخن بگوید، بلکه مفاهیمی که مولانا درصدد طرح آن‌ها در جامعه جنگ زده (پس از حمله مغول) بوده مجبور شده با زبان مردم عصر خودش صحبت کند و زبان مردمان آن زمان این‌چنین ادبیاتی را طلب می‌کرده است.

وی یادآور شد: در بخشی از کتاب «سایه روشن تاریخ طنز ادبی ایران» نویسنده به بررسی طنز در آثار سعدی می‌پردازد، تزریق طنز از شعر به نثر و تأثیرگذاری سعدی بر عبید زاکانی از جمله این موارد است.

فصل سیزده این کتاب ارزشمند به سرچشمه های خلاقیت عبید، رویکرد عبید نسبت به صنوف (در ادوار مختلف زندگیش ) می‌پردازد. اما فصل چهاردهم شامل: نمایشنامه‌ای است که به  احتمال دیدار حافظ با عبید می‌پردازد. از نکات زیبای این فصل شخصیت تلخک (دلقک ) در حکایات عبید است که مساوی با «رند» در ادبیات حافظ است. یعنی اگر رند در اشعار حافظ را شناسایی کنیم، همان شخصیت تلخک را دارد.     

مجید بالداران ابراز امیدواری کرد با انتشار جلد سوم این اثر ارزنده بتوان ابعاد جدیدی از سایه روشن های تاریخ طنز ادبی ایران را به جامعه ادبی معرفی کرد.


نظر بگذارید

نام و نام خانوادگی:
پست الکترونیکی (email):
وب سایت:
* متن نظر: