به گزارش خبرنگار دفتر طنز، در ادامه سلسله نشستهای «نور، صدا، دوربین، خنده» (نمایش، نقد و بررسی فیلمهای سینمایی، سریالهای تلویزیونی طنز ایران و جهان) مستند سینمایی طنز «تهران انار ندارد» به کارگردانی مسعود بخشی با حضور محمدحسین جعفریبان، مازیار فکری ارشاد و بهمن شریفی، 20 دی ماه، نقد و بررسی شد.
مازیار فکری ارشاد؛ منتقد و مستندساز با بیان این مطلب که مستند «تهران انار ندارد» جزء معدود فیلمهای مستندی بود که جریان آن منجر به اکران مستند در سینما و آشتی مردم با فیلم مستند شد، گفت: دلیل عدم حمایت مدیریت فعلی مرکز گسترش سینمای مستند از فیلم را باید با حضور خود شفیع آقا محمدیان بررسی کرد، ایشان فرد سالمی هستند اما به نظر من مدیر خوبی نیستند چون این حمایت نکردن و برخورد غیر حرفهای را در فیلمهایی چون بدرود بغداد هم که حتی به عنوان نماینده به اسکار هم معرفی شد، شاهد بودیم.
وی ادامه داد: مشکلات موجود در فیلمسازی تنها در حوزه مستند نبوده و در سالهای اخیر فیلمسازی در حوزه سینمای تجربی، مستند و انواع دیگر آن کاری بسیار دشوار بوده و دلیل آن هم نظرات مختلفی است که با گماشته شدن مدیران با طیفهای متفاوت فکری به وجود میآید.
بهنام شریفی نیز عنوان کرد: استفاده خوب از تصاویر و نریشن به کار رفته روی فیلم باعث ایجاد خنده و تفکر میشود. همچنین در نیمه دوم مستند شاهد جهتگیریهای فیلمساز درباره معضلات و مشکلات هستیم.
محمدحسین جعفریان؛ مستند و روزنامهنگار هم «تهران انار ندارد» را مستندی متفاوت دانست و عنوان کرد: ساخت این مستند به شکلی است که تا انتها مخاطب را با خود همراه میکند و جذابیت لازم را برای پیگیری ایجاد کرده است.
این شاعر افزود: استفاده از تصاویر آرشیوی هوشمندانه بود و برخی قسمتها هم به نظر میرسید ریتم میتواند تندتر باشد.
وی در ادامه تصریح کرد: با این وجود به نظرم فیلم اصلا درباره تهران نبود و درست نیست که از امکانات دولتی استفاده کنی و تنها تحقیر کنی. این مستند تصویری را از تهران نشان داد که دیگران دوست دارند، ببینند. این مستند بهانهای برای زدن حرفهایی بود که برخی از آنها درست و برخی از آنها نیز اشتباه بود؛ انکار برخی از پیشرفتها در شهر تهران و یا به سخره گرفتن بعضی از دستاوردهای انقلاب اسلامی بخشی از نکات منفی مستند «تهران انار ندارد» است.
جعفریان ادامه داد: شکی در این نیست که ما به خیلی از اهدافی که در اوایل انقلاب مدنظرمان بوده نرسیدهایم اما بیان آنها به این شکل در یک فیلم به طوری که موجب خوشحالی دشمنان شود کاری اشتباه است. باید وقتی مجال پرداختن به برخی از اتفاقات نبود فیلمساز به صورت گذرا به آن نمیپرداخت.
مازیار فکری ارشاد در ادامه گفت: لحن نریشن در این مستند گزارشی است که احساسات شخصی در آن دخیل نیست و در عین طنز آلود بودن از لودگی و مسخره کردن نیز به دور است.
ای منتقد ادامه داد: بهترین هنرمندان افرادی هستند که ضعفهای جامعه خود را به شیوهای هنری بیان میکنند و به عقیده من مسعود بخشی کارگردان این مستند در حد توان، سواد و آگاهی خود ضعفهای موجود در جامعه را به تصویر کشیده است.