تاريخ انتشار: 13 تیر 1391 ساعت 14:13

گزارش نقد و بررسی کمدی سینمای کلاسیک؛

فیلم‌های چاپلین به‌لحاظ تأثیر بر مخاطب انکارنشدنی است

به گزارش خبرنگار دفتر طنز، در نشست نور، دوربین، صدا، خنده آخرین ساخته چارلی چاپلین با عنوان «عصر جدید» دوشنبه، دوازدهم تیرماه در تالار اندیشه حوزه هنری به نمایش درآمد.

 در عصر جدید شخصیت «ولگرد» سعی دارد در شهر و دل تمدن برای خود شغلی دست و پا کند اما ناموفق است. در این فیلم کمدی، چاپلین به نوعی ستیز خود را با تمدن نشان می‌دهد.

بر اساس این گزارش، نمایش و نقد و بررسی این کمدی با حضور دو منتقد سینمایی؛ امیر قادری و آرش خوشخو و علاقمندان به سینمای چارلی چاپلین برگزار شد. در این نشست ابتدا مجری به فرم سینمای چاپلین اشاره کرد و گفت: لباسی که چاپلین برای ولگرد انتخاب کرد بسیار خاص و هوشمندانه بود و پس از سال‌ها هنوز هم هر فردی در دنیا این لباس را ببیند یاد چارلی چاپلین خواهد افتاد.

در ادامه نشست آرش خوشخو درباره عصر جدید گفت: این فیلم هفت سال پس از ورود سینمای صامت ساخته شد و این مسئله نشانگر پافشاری چاپلین بر آموزه‌های سینمای صامت است. چاپلین در دهه بیست به یک پدیده تبدیل شد و به اوج رسید. وی در تمام فیلم‌های خود مولف بود و تمام جزئیات فیلم تحت کنترل اوست اما او در فیلم عصر جدید به یک خودآگاهی می‌رسد. به عبارتی چاپلین بعد از ساخت «روشنایی شب» به نوعی خودشیفتگی مبتلا می‌شود و از همین رو بعد از روشنایی شب خودآگاهی را در آثار چاپلین می‌بینیم.
 
خوشخو درباره این خوداگاهی توضیح داد: چاپلین گمان داشت حتما باید درباره مسائل روز جامعه خود بگوید و موضع‌گیری سیاسی داشته باشد و این امر در هالیوود دهه بیست، برخلاف سینمای امروز، نوعی خودشیفتگی محسوب می‌شد.

وی ادامه داد: قبل از فیلم عصر جدید مخاطب می‌توانست نبوغ را فیلم‌های چاپلین ببیند. در «جویندگان طلا» و «روشنایی شب» صحنه‌های کمیک و خنده‌داری وجود دارد. در دهه پنجاه و شصت او در قله سینمای کمدی قرار دارد و چاپلین را در حد یک شاهکار ستایش می‌کنند. در هر صورت به خاطر سبک کار او و تعهدات اجتماعی که دارد راه را برای تفسیرهای جامعه شناسی بر روی فیلم باز می‌کند.

  امیر قادری در ادامه بحث با ابراز مخالف خود بر مدرن ستیزی چاپلین عنوان کرد: هنرمندانی هستند که زبان جهانی دارند و همین مسئله کمک‌شان می‌کند به موفقیت برسند. چاپلین در عصر جدید کارخانه و پیچ و مهره را به عنوان نماد پیشرفت و تمدن استفاده کرده و هر مخاطب در هر قشر و سنی وقتی می‌بیند صاحب کارخانه لای چرخ دنده‌های گیر افتاده، متوجه منظور مولف و ستیز او با جامعه ماشینی می‌شود.

در ادامه نشست مخاطبان نیز وارد بحث و گفتگو شدند و یکی از حضار به بی‌توجهی چاپلین در تدوین برخی صحنه‌ها و حضور اشیای زائد اشاره کرد. قادری با کنایه به خودشیفتگی چارلی چاپلین در پاسخ به نظر گفت: رابرت پریش یکی از بزرگترین مونتورهای سینمای هالیوود در کتاب خاطرات خود نقل می‌کند که یک بار چاپلین از او خواسته تا درباره تدوین نهایی یکی از فیلم‌هایش و انتخاب نمای نهایی نظر دهد. پریش از بین نماها یک نما را انتخاب می‌کند و می‌گوید نمای بسیار خوبی است اما حیف که سر سیاهی لشکر برای لحظه‌ای پشت تیر چراغ برق نمایان می‌شود. چاپلین به شدت از این حرف پریش عصبانی می‌شود و به او می‌گوید یعنی من انقدر جذاب نبودم که تو تیر برق و سر سیاهی لشکر را دیده‌ای؟!

خوشخو در ادامه به حضور پررنگ کمدی‌سازان در دروره کلاسیک اشاره و اظهار کرد: ما درباره یک نسل ویژه صحبت می‌کنیم. نسلی که چارلی چاپلین، برادران مارس، لورل و هادری و ... از دل آن بیرون آمدند. نسلی که از نظر فیزیکی و میمیک کاملا آماده بودند. دربرخی صحنه‌ها می‌بینیم که حتا مانند بازیگران تئاتر روی صحنه می‌آیند و بدون حرکت زیاد دوربین، صحنه به خوبی اجرا می‌شود.

  امیر قادری نیز در ادامه بحث تصریح کرد: خوبی فیلم چاپلین این است که مانند یه اعلامیه مثلا حزب جمهوری خواه حس می‌کنی پیام به مخاطب رسید یا نه. درحالی که کمدی در لورل و هادری عمیق‌تر است. البته وقتی سینمای کمدی او آدم‌های بزرگی را تحت تاثیر قرار می‌دهد یعنی کمدی او امتیازاتی دارد.

وی در ادامه و در انتقاد از سینمای چاپلین ابراز کرد: چاپلین در فیلم‌های خود انگشت در چشم فرد پولدار می‌کند، به فرد کت و شلواری لگد میزند، سعی میکند رییس زمین بخورد و ... او دیدگاه کهنه‌ای دارد که برگرفته از گذران دوران کودکی او در لندن قرن نوزده است و فضایی که معاش امر سخت و مهمی بوده. برای همین فیلم‌های چاپلین مضامین کهنه و رو به گذشته دارد. اما به لحاظ فرم و تاثیر روی مخاطب کمدی او انکار نشدنی است. عصا و کلاه و سبیل‌های چاپلین را تمام دنیا می‌شناسند

.
خوشخو اما در دفاع از سینمای چاپلین گفت: تاثیر سینمای چاپلین سال‌های سال خواهد ماند و هنوز هم تماشای فیلم‌های او جزو تفریحات بزرگ و برای ما درس زندگی است.


یادآور می‌شود سه شنبه هفته آینده نیز نور، دوربین، صدا، خنده به نمایش و نقد «دیکتاتور بزرگ» چارلی چاپلین  و جنبه‌های دیگر سنمای کمدی وی خواهد پرداخت. طبق گفته منتقدان کمدی چاپلین جای زیادی برای بحث و گفتگو دارد و می‌توان  از ابهاد مختلفی راز ماندگاری سینمای او را بررسی کرد.


نظر بگذارید

نام و نام خانوادگی:
پست الکترونیکی (email):
وب سایت:
* متن نظر: